....και έτσι συνέχισε η ζωή μου. Μέσα στο φόβο και αρκετές φορές την απελπισία. Κάποιοι μου έλεγαν όσο μεγαλώνεις θα το ξεπερνάς αλλά δεν έγινε έτσι. Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου έγινε όταν γνώρισα τον άντρα μου. Δεν τον ενδιέφερε καθόλου η ιδιαιτερότητά μου, ίσα ίσα που με έμαθε να είμαι πιο ανοιχτή με τους ανθρώπους και να μην φοβάμαι. Η αλήθεια είναι ότι με βοήθησε πολύ και δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν. Έτσι, άρχισα σιγά σιγά να αλλάζω τρόπο σκέψης - γιατί ναι αυτό το πιστεύω ακράδαντα όλα οφείλονται στο μυαλό που κάνει χίλια δύο σενάρια και προκαλεί πανικό - όχι ότι λέω πως είναι εύκολο. Ίσα ίσα, είναι ότι πιο δύσκολο έχω κάνει στη ζωή μου και συνεχίζω να κάνω. Καθημερινά βρίσκομαι σε κατάσταση πολέμου και άλλες φορές κερδίζω κάποιες μάχες και άλλες χάνω. Όλα έτσι δεν είναι στη ζωή??    

Γειά σας, με λένε Μαίρη και έφτιαξα αυτό το blog για τα άτομα που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του τραυλίσματος. Θέλω να γίνουμε μια οικογένεια και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο στη καθημερινότητά του. Ο καθένας μπορεί να πει την δική του ιστορία και να αισθανθεί ότι επιτέλους βρήκε κάποιους ίδιους με αυτόν. Λοιπόν και για να ξεκινήσουμε θα σας πω την δική μου ιστορία.
Γεννήθηκα το 1982 και αυτό που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία είναι ότι δεν ήταν καθόλου ευχάριστη. Οι γονείς μου τσακώνονταν συνέχεια και για λίγο καιρό  χώριζαν, μετά τα ξανάβρισκαν και ξανά απ' την αρχή. Το τραύλισμα μου ξεκίνησε γύρω στα 7 - 8 και από τότε παλεύω μαζί του. Το σχολείο για μένα ήταν μια απαίσια εμπειρία. Πολλές φορές αισθάνθηκα ντροπιασμένη, πολλά βράδια έκλαιγα και καταρίομουν τη τύχη μου. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να γνωρίζεις όλες τις απαντήσεις σ΄αυτά που ρωτάει ο δάσκαλος και να τρέμεις να σηκώσεις το χέρι σου γιατί πολύ απλά γνωρίζεις οτι θα τραυλίσεις και θα γίνεις για άλλη μια φορά ρεζίλι. Ναι, το θεωρούσα πολύ άδικο αυτό. Στα γραπτά έπαιρνα πάντα από 18 και πάνω αλλά στα προφορικά...   (συνεχίζεται)