....και έτσι συνέχισε η ζωή μου. Μέσα στο φόβο και αρκετές φορές την απελπισία. Κάποιοι μου έλεγαν όσο μεγαλώνεις θα το ξεπερνάς αλλά δεν έγινε έτσι. Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου έγινε όταν γνώρισα τον άντρα μου. Δεν τον ενδιέφερε καθόλου η ιδιαιτερότητά μου, ίσα ίσα που με έμαθε να είμαι πιο ανοιχτή με τους ανθρώπους και να μην φοβάμαι. Η αλήθεια είναι ότι με βοήθησε πολύ και δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν. Έτσι, άρχισα σιγά σιγά να αλλάζω τρόπο σκέψης - γιατί ναι αυτό το πιστεύω ακράδαντα όλα οφείλονται στο μυαλό που κάνει χίλια δύο σενάρια και προκαλεί πανικό - όχι ότι λέω πως είναι εύκολο. Ίσα ίσα, είναι ότι πιο δύσκολο έχω κάνει στη ζωή μου και συνεχίζω να κάνω. Καθημερινά βρίσκομαι σε κατάσταση πολέμου και άλλες φορές κερδίζω κάποιες μάχες και άλλες χάνω. Όλα έτσι δεν είναι στη ζωή??